• © Octora
  • The Excavator in Rawalelatu © Maryanto
  • Tom Nicholson, I was born in Indonesia © Christian Capurro Courtesy of the artist and Milani gallery
  • S. Sudjojono, Cap Go Meh, 1940 © Galeri Nasional Indonesia
  • High Tea, 2014 © Mella Jaarsma
  • Roy Villevoye, Preparations © Museum De Lakenhal, Leiden
  • Nicolaas Pieneman - The arrest of Diepo Negoro © Rijks Museum
  • ©NIOD

Power and other things Indonesia & Art (1835-now)

Description
Informations

Brussel

18 10 '17 > 21 01 '18

Meer info

Adres

Paleis voor Schone Kunsten
Ravensteinstraat 23
B-1000 Brussel

Openingsuren

Dinsdag – zondag 
10:00 – 18:00

Donderdag
10:00 – 21:00

Gesloten op maandag

Info

T +32 (0)2 507 82 00
www.bozar.be

Tickets

Audiogids inbegrepen

Volwassenen
15,00 €

Groepen (min. 10 pers.)
Senioren 65+

13,00 €

Jongeren 12-25 jaar
Studenten
8,00 € (woensdag 4,00 €)

Kinderen 6-12 jaar
4,00 €

Kinderen -6 jaar
Vrije toegang

Schoolgroepen 
1,00 €


Combiticket met 'Ancestors & Rituals'
26,00 €

B-Dagtrip 
Trein + toegang
Te koop in de NMBS-stations 
www.belgianrail.be

Rondleidingen

Max. 15 pers.
Duur 1u30

97,00 € > 77,00 €

T +32 (0)2 507 83 36
groups@bozar.be

Organisatie

EUROPALIA INTERNATIONAL, Ministry of Education and Culture of Indonesia

Bereikbaar via:


Curatoren Riksa Afiaty & Charles Esche

Power and other things verkent de recente en vaak bewogen geschiedenis van Indonesië, gezien door de werken van 21 Indonesische en westerse kunstenaars. Het Nederlandse koloniale tijdperk en de Japanse bezetting, de status van de vrouw en de immigratie… Stuk voor stuk thema’s die in de tentoonstelling worden behandeld, om zo de hedendaagse Indonesische samenleving te kunnen begrijpen. Curatoren Riksa  Afiaty en Charles Esche lichten het concept van  de tentoonstelling toe.

Waarnaar verwijst de titel Power and other things?

RIKSA AFIATY – Power and other things is een fragment uit de onafhankelijkheidsverklaring van Indonesië, die in 1945 werd ondertekend. Hierin eist president Sukarno van de Nederlandse staat dat “de kwesties rond de overdracht van de macht en andere dingen gewetensvol en zo snel mogelijk worden behandeld”.  

CHARLES ESCHE – Ik hou veel van het idee “en andere dingen”, net alsof het volledige universum in dit woord omvat kan zitten. Dit ogenschijnlijk eenvoudige verzoek had nadien enorme gevolgen. De tentoonstelling laat zien wat er de daaropvolgende 72 jaar is gebeurd met de “andere dingen” en hoe de koloniale macht de inhoud ervan volledig heeft vervormd.

Waarom begint een tentoonstelling over hedendaagse kunst met de 19de  eeuw? 

CE – De meeste tentoonstellingen over hedendaagse Indonesische kunst nemen 1945 als beginpunt, het jaar waarin het land onafhankelijk werd. Nochtans is het interessant om de geschiedenis over een langer traject te bekijken. Daarom begint de tentoonstelling met drie schilders uit de 19de eeuw. Raden Saleh was de eerste Indonesische kunstenaar die een Europese opleiding kreeg in Nederland, maar wat nog belangrijker is, die nadien ook naar zijn land terugkeerde om zijn dubbele identiteit beter te begrijpen. Zelfs nadat Jan Toorop definitief naar Nederland was verhuisd, bleef de Nederlandse schilder nauw betrokken bij zijn geboorteland Indonesië. En tenslotte, op een kort verblijf in Brussel na, bracht Emiria Sunassa haar hele leven in Indonesië door, dromend van een grondigere opleiding in Nederland. Deze drie kunstenaars leefden elk op hun eigen manier in een soort van koloniale spanning, geklemd tussen twee werelden. 

De recente geschiedenis van Indonesië wordt gekenmerkt door constante veranderingen. Hoe worden die weerspiegeld in de tentoonstelling?

RA – In Power and other things denken de kunstenaars na over hoe de koloniale gedachte vorm heeft gegeven aan het moderne en postmoderne Indonesië, en dat tot op de dag van vandaag. Aan de hand van een ruime waaier aan onderwerpen – zoals de invloed van de Nederlandse kolonie en de Japanse bezetting, of de relatie tussen de Chinese, Arabische en Indonesische gemeenschappen – proberen de kunstenaars nieuwe methodes te vinden die niet postkoloniaal zijn, om het heden te begrijpen.

CE – De focus van de tentoonstelling ligt op hoe deze specifieke veranderingen – bijvoorbeeld de positie van de vrouw – gevolgen hebben voor ons begrip van het huidige Indonesië, zowel van binnenuit als buitenaf gezien. De tentoonstelling schildert een groot en fascinerend portret van hoe Indonesië en de kunstenaars met het verleden leven en hoe het koloniale erfgoed en de postkoloniale verdrukking blijven opborrelen in hun werk en in het heden. 

Behalve Indonesische kunstenaars hebben jullie ook verschillende Europese en Australische kunstenaars uitgenodigd. Wat waren jullie selectiecriteria?

CE – Volgens mij zijn alle plaatsen ter wereld met elkaar verbonden, zeker vandaag. De kunstenaars die we selecteerden voor de tentoonstelling werken allemaal op hun manier aan de relatie tussen vroeger en nu. Ze beperken zich niet tot wat er zich vandaag afspeelt maar ze baseren zich op het verleden, het erfgoed en de historische gebeurtenissen om over het heden te spreken. Ik denk dat dit een van de dingen is die de kunst kan doen: ze vertelt ons over het heden aan de hand van het verleden, ze maakt het ons mogelijk om nieuwe verbanden te creëren en helpt ons om beter te begrijpen hoever we staan.

RA – Ik vind het interessant om te zien hoe mijn generatie aan het beseffen is wat de gevolgen zijn van het kolonialisme. De kunstenaars die we hebben gekozen, werken allemaal op de een of andere manier rond koloniale ideeën en hoe deze soms brutale waarheden ons ook vandaag nog beïnvloeden. 

De meeste Europeanen zijn niet vertrouwd met de geschiedenis van Indonesië. Wat zullen ze volgens jullie onthouden na hun bezoek aan de tentoonstelling?

RA – Via Power and other things proberen we een analyse te maken van de rol van het geheugen, van de alternatieve verhalen achter de conflicten en van het construeren van de geschiedenis door de “legitieme” en “institutionele” macht. De tentoonstelling vertelt niet enkel een uniek en groot verhaal, maar brengt veeleer kleine fragmenten van verhalen die vergeten dreigen te worden. Die fragmenten, gezien door de ogen van de kunstenaars, maken het mogelijk om te spreken over het kolonialisme, het constante gevecht voor verschillende vormen van onafhankelijkheid of de gelijke behandeling van de Javaanse cultuur en de andere Indonesische culturen.  

CE – Indonesië is een van de grootste landen ter wereld en het land met de grootste moslimbevolking. Zoals we weten focussen Europa en de Verenigde Staten op de verdeeldheid tussen godsdiensten, in het bijzonder tussen christenen en moslims. Het idee dat we kunnen leren van Indonesië zou w el eens urgenter kunnen blijken dan ooit. Ik ben verrast dat Indonesië niet even bekend is als China of India, maar ik denk dat het land de komende 20 à 40 jaar een steeds belangrijker rol zal spelen in de wereldgeschiedenis. Wie de tentoonstelling bezoekt, krijgt al een voorsmaakje van wat er van Indonesië kan worden als het leert om al zijn potentieel te benutten.

Met werk van

Antariksa
Octora Chan
FX Harsono
Saleh Husein 
Mella Jaarsma
Agung Kurniawan
Timoteus Anggawan Kusno
Lifepatch 
Maryanto

Tom Nicholson, met Grace Samboh 
Nicolaas Pieneman
Raden Saleh 
Emiria Sunassa 
Sudjojono
Terroir

Jan Toorop
Ana Torfs
Wendelien van Oldenborgh 
Lidwien van de Ven
Roy Villevoye 
Dea Widya

Met de steun van

  • Mondriaan Fonds
  • Museum OHD
  • S. Sudjojono Centre
  • Nasirun - Emiria Sunassa